36 ปี สำหรับนักฟุตบอลหลายคน มันคือช่วงปลายทาง บางคนเริ่มเป็นตัวสำรอง บางคนเริ่มเจ็บง่าย บางคนตัดสินใจแขวนสตั๊ดไปแล้ว แต่กับธีราทร เราแทบไม่รู้สึกเลยว่าเขาเป็นนักเตะวัย 36 ปี
สิ่งที่น่าสนใจคือ เขาไม่ได้ใช้ร่างกายเข้าสู้เหมือนตอนหนุ่ม ๆ อีกแล้ว แต่ใช้ “สมองฟุตบอล” แทน นั่นแหละคือความแตกต่างระหว่างนักเตะเก่ง กับนักเตะระดับตำนาน
เกมรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลสโมสรอาเซียน 2025/26 ระหว่าง บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด กับ สลังงอร์ เอฟซี คือภาพสะท้อนชัดที่สุด ธีราทรลงเล่นเต็ม 90 นาที ยิง 1 ประตู จ่ายอีก 1 ครั้ง พาทีมชนะ 2-1 และคว้าแชมป์ด้วยสกอร์รวม 3-1
ถ้านับรวมผลงานตลอดสองนัดชิง เขามีส่วนร่วมกับ 3 ประตู แบ่งเป็น 1 ประตู กับ 2 แอสซิสต์ มันไม่ใช่ตัวเลขของนักเตะที่กำลังโรยราเลยแม้แต่นิดเดียว
ตรงกันข้าม มันคือผลงานของคนที่ยังคุมจังหวะเกมได้อย่างยอดเยี่ยม อ่านเกมขาด วางบอลแม่น และรู้ว่าจะเล่นจังหวะไหนให้ทีมได้เปรียบ
หลายคนชอบเรียกเขาว่า “ซ้ายปีศาจ” แต่จริง ๆ แล้ว จุดน่ากลัวที่สุดของธีราทรอาจไม่ใช่ลูกเปิด ไม่ใช่ลูกนิ่ง หรือเท้าซ้ายอันเฉียบคม แต่มันคือ “ความเข้าใจฟุตบอล”
เขารู้ว่าต้องเร่งเมื่อไร ชะลอเมื่อไร ต้องยืนตรงไหน และแทงบอลจังหวะไหนให้เพื่อนเล่นง่ายที่สุด นักเตะแบบนี้หาไม่ได้ง่ายในวงการฟุตบอลไทย
ลองสังเกตดู เวลาธีราทรได้บอล เขาแทบไม่ต้องจับหลายจังหวะ เพราะในหัวคิดล่วงหน้าไว้แล้วว่าจะเล่นแบบไหน นั่นคือคุณสมบัติของนักเตะระดับสูงจริง ๆ
ปัจจุบันนักเตะไทยที่มีคุณภาพเรื่องการวางบอลและการอ่านเกม อาจมีชื่ออย่าง วีรเทพ ป้อมพันธุ์, ชนาธิป สรงกระสินธ์, สารัช อยู่เย็น หรือ จักรพันธ์ แก้วพรม
แต่ถ้าพูดถึงความแม่นยำ ความนิ่ง และอิทธิพลต่อเกมในระยะยาว หลายคนยังยกให้ธีราทรเป็นอันดับ 1 และสิ่งที่น่าทึ่งคือ เขายังยืนระยะได้อย่างต่อเนื่อง
ในยุคที่บุรีรัมย์เต็มไปด้วยนักเตะต่างชาติคุณภาพสูง ธีราทรก็ยังเป็นตัวจริง ยังเป็นแกนหลัก และยังสร้างความแตกต่างได้เสมอ
นี่ไม่ใช่การลงเล่นเพื่อประคองอาชีพ แต่มันคือการลงเล่นด้วยคุณภาพระดับสูงจริง ๆ บางครั้งเราชอบพูดกันว่า ฟุตบอลไทยขาดนักเตะเวิลด์คลาส
แต่ถ้ามองกันตามตรง ธีราทรนี่แหละ คือหนึ่งในนักเตะไทยที่เข้าใกล้คำคำนั้นมากที่สุด
เขาเคยไปพิสูจน์ตัวเองในญี่ปุ่น คว้าแชมป์เจลีก กลายเป็นแข้งไทยที่ได้รับการยอมรับจากต่างแดน และกลับมาสร้างความสำเร็จกับบุรีรัมย์อย่างต่อเนื่อง
สถิติแชมป์ของเขาแทบเรียกได้ว่า “นับกันเหนื่อย”
ไทยลีก 10 สมัย
ลีก คัพ 9 สมัย
เอฟเอ คัพ 7 สมัย
ไทยแลนด์ แชมเปี้ยนส์ คัพ 5 สมัย
เจลีก 1 สมัย
ชิงแชมป์สโมสรอาเซียน 2 สมัย
ชิงแชมป์อาเซียน 3 สมัย (ทีมชาติ)
รวมแล้วมากกว่า 37 ถ้วยแชมป์
ช่วงที่ผ่านมา หลายคนเอาสถิติของเขาไปเปรียบเทียบกับ คริสเตียโน โรนัลโด้ หลังดาวเตะชาวโปรตุเกสเพิ่งคว้าแชมป์ลีกซาอุฯ เพิ่มอีก 1 รายการ
แน่นอนว่า ชื่อเสียงระดับโลกยังต่างกันมาก แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ “คาแรกเตอร์ผู้ชนะ” นักเตะแบบนี้ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
ต่อให้อายุเยอะขึ้น ต่อให้ร่างกายไม่เหมือนเดิม แต่จิตใจยังเต็มไปด้วยความกระหาย สิ่งสำคัญอีกอย่างคือ ธีราทรรู้จักปรับตัว
เขาไม่เล่นเหมือนตอนอายุ 25 ปีแล้ว เขาลดจังหวะใช้พลังงานเกินจำเป็น เพิ่มการยืนตำแหน่ง ใช้ประสบการณ์แทนความเร็ว และใช้การอ่านเกมเข้าชดเชย นั่นทำให้เขายังอยู่ในระดับสูงได้จนถึงทุกวันนี้
ฟุตบอลสมัยใหม่เต็มไปด้วยนักเตะสายพลัง วิ่งเร็ว แข็งแรง แต่สุดท้ายแล้ว นักเตะที่อยู่ได้นานจริง ๆ มักเป็นคนที่ “ฉลาด” และธีราทรคือแบบนั้น
บางคนอาจชอบหรือไม่ชอบบุคลิกของเขาในสนาม แต่เรื่องฝีเท้า เรื่องคุณภาพ และเรื่องความสำเร็จ คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
ยิ่งมองไปที่ฟุตบอลไทยตอนนี้ ยิ่งรู้สึกว่า การจะมีนักเตะแบบธีราทรขึ้นมาอีกคน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นักเตะที่ผ่านทุกแรงกดดัน ผ่านเกมใหญ่ ผ่านเวทีต่างประเทศ ผ่านคำวิจารณ์ และยังยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้ยาวนานขนาดนี้ มันต้องมีมากกว่าพรสวรรค์ มันต้องมีวินัย มีความเป็นมืออาชีพ และมีหัวใจของผู้ชนะอยู่ในตัว
และต่อให้วันหนึ่งเขาแขวนสตั๊ดไปจริง ๆ ชื่อของ “โก๋อุ้ม” ก็คงยังถูกพูดถึงในฐานะหนึ่งในนักเตะไทยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลอยู่ดี
เครดิตภาพ : BURIRAM UNITED
ปิดโฆษณานี้
